„Pif paf! Jesteś trup”

„Pif paf! Jesteś trup!” według scenariusza autorstwa Williama Mastrosimone to historia nastoletniego Josha, który w więziennej celi dokonuje rachunku sumienia za popełnione masowe morderstwo. Sztuka odnosi się  do masakry, która miała miejsce 20 kwietnia 1999 roku w Columbine High School w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Eric Harris i Dylan Klebold, dwaj nastoletni uczniowie tej szkoły, weszli na jej teren i strzelając z broni palnej zamordowali dwunastu rówieśników i jednego nauczyciela, raniąc przy tym 24 inne osoby. Sprawcy popełnili samobójstwo, zanim do budynku wkroczyła policja. Strzelanina w Columbine odbiła się szerokim echem na całym świecie, wywołując panikę moralną związaną z młodzieżą nieprzystosowaną społecznie, środkami antydepresyjnymi, brutalnymi filmami, muzyką i grami komputerowymi, internetem oraz powszechnym dostępem do broni.

„Pif-paf! Jesteś trup!” to dramat, opowiadający nadzwyczaj mądrze o wciąż aktualnych problemach nastolatków i wynikających z nich konsekwencji. Przeszedł właściwie bez echa, a powinien być obowiązkowo pokazywany w szkołach. Autor doskonale zagłębia się w psychikę zagubionych nastolatków, którzy nie znajdują zrozumienia wśród swoich rówieśników, rodziców, nauczycieli i stara się znaleźć źródło ich problemów. Twórca podejmuje trudną tematykę, przy której łatwo popaść w banał. W tym przypadku obserwacja środowiska dojrzewających nastolatków jest trafna, dialogi przy tym prostymi środkami mądrze i celnie puentują problematykę.

Sztuka nie odnosi się tylko do młodzieży, która strzela do rówieśników, ale podejmuje rozważania nad problemami nastolatków, które potrafią doprowadzić do wielu innych, strasznych rzeczy. Opowiada o przemocy w szkołach, tak zwanej „fali’ i jej tragicznych w skutkach. Zaznacza, że to spotykani ludzie, rodzice, nauczyciele, koledzy, kształtują dojrzewającego człowieka. Wskazuje, że problem istnieje, pokazuje, gdzie należy go szukać i jak starać się go rozwiązać. To dramat niezwykle ważny, dający do myślenia. A przy tym niesamowicie prawdziwy w bezpośrednim odbiorze.

 

Patronat : Komenda Miejska Policji we Włocławku

 

Reżyseria z adaptacją: Jan Polak

Tłumaczenie: Waldemar Gzubicki

Muzyka Filip Różański(Lao Che)

Scenografia i kostiumy: Dorota Główczyńska, Dariusz Piotrowski

Występują:

Katarzyna Michalska

Julia Fryżewska (po raz pierwszy na scenie) / Maja Jasińska

Artur Kujawa

Adrian Domanowski